سخن سردبیر ۰۸

 

“ویلا” در تاریخ معماری معاصر جهان به عنوان یکی از گونه های با اهمیت معماری، خودش را رسانه ای قدرت مند در جهت انتقال پیام ها، اندیشه ها و ایده های تئوریک معماری در قالب فرم و عملکرد در بستر تولد یافته اش، مطرح کرده است.

این تیپولوژی صریح معماری از زمان های دور و تاکنون نقش بسیار ممتازی در ارایه تئوری ها و نظریه های معماری به سمت تولید ادبیات معماری داشته و همواره ارائه کننده رویکرد های علمی و عملی معماران از تجاربشان بوده است.

نگاشتن یک مانیفست معماری توسط یک اثر ویلایی معمولا فرصتی مغتنم برای معماران پیشرو به شمار می آید تا ایده ها و نظریه های خود را به تجارب عملی رسانده و از این طریق جایگاه خود را تثبیت نمایند. معماران جریان ساز تلاش می کنند تا از طریق ثبت ایده هایشان توسط ویلاها، معماران دیگر را به سمت افکار انتقادی و فلسفه های خویش فرا بخوانند و نظر جوامع معماری را به سوی خویش جلب کنند؛ ردپای این ادعا از دوران کلاسیک تا به امروز بوضوح در تاریخ معماری معاصر قابل تشخیص است. این مهم همچنین شامل حال جریان های آینده نگر نیز می گردد.

ویلاها به چهار دلیل اصلی، قابل ترین تیپولوژی معماری

برای نوشتن افکار و ایده ها به زبان معماری هستند:

الف- ارتباط قوی با زمینه

ب- مقیاس مطلوب و نسبت بالای بودجه به متریال

ج- رابطه مستقیم با کارفرما

د- دخالت حداقل ضوابط شهرسازی

 

امیرعباس ابوطالبی