سخن سردبیر

شماره 1 _ تابستان 1395 

ویلا، واژه‏ای است با اصالت که همواره ذهن انسان را برای ایجاد بالاترین کیفیت فضای معماری به خود مشغول کرده است.
اگر ویلا را تلفیقی از معماری فیزیک و معماری عناصر طبیعی در جهت خلق بهشتی زمینی بدانیم، تمدن ایرانی، وارث قدیمی‏ترین ویلاها بوده که بعدها ویلاهای روم و یونان باستان از آن متاثر شده‏اند. امروزه، ویلاهای شهری، روستایی، موقتی و دایمی، بیان‏هایی واقعی از نیاز انسان مدرن برای پناه به طبیعت و عناصر طبیعی هستند که به آن‏ها توان تحمل فشارهای ناشی از زندگی شهری (ترافیک، استرس، آلودگی، مسکن و ...) را می‏دهند.
مجله‏ی معماری “ویلا”، بر این باور است که قوانین و ضوابط موجود خانه‏سازی در شهرها دارای نواقص فراوانی است. همچنین، معادلات ساخت و ساز متداول در کشور ایران با دانش، تخصص و هنر جامعه‏ی حرفه‏ای معماری تناسبی ندارد؛ به‏عبارتی، مسکن‏سازی و برآوردن نیازهای صرفاً فیزیکی انسان، منفعت‏های مالی فراوانی نصیب سازندگان کرده است، به‏ترتیبی که آن‏ها خود را از دانش و هنر طراح بی‏نیاز می‏یابند. از طرفی طراحی و ساخت خانه‏های ویلایی کمتر درگیر این ضوابط و بیشتر درگیر زمینه‏ی اطراف، سلیقه‏ی کارفرما و دانش و هنر طراح می‏باشد.
با توجه به پتانسیل‏های فراوان اقلیمی، صنعتی و علمی در ایران، ”ویلا”، محل تلاقی افکار و بستر شکل‏گیری ارتباطات حرفه‏ای میان معماران، کارفرمایان و صنعتگران باکیفیت خواهد بود.